اقرؤوا القرآن فان الله تعالي لا يعذّب قلباً وعي القرآن. پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمود: قرآن را بخوانيد، به درستي که خداوند دلي را که قرآن را دريافته عذاب نمي کند. نهج الفصاحه، ص 80، ح 426


گزیده ای از شرح حال مؤلف :

آیت الله حاج شیخ محمد شریف نوری مشهور به شاهرودی از علمای تهران فرزند مرحوم حجت الاسلام والمسلمین آقا شیخ محمد اسماعیل  ده ملائی شاهرودی در سال 1333 هجری قمری در ده ملا از توابع شاهرود متولد شد . پس از فراگیری علوم مقدمات و اولیه در قم به نجف اشرف مهاجرت نمود . پس از فراغ از سطوح در درس آیت الله العظمی حاج سیّد محمود شاهرودی و مرحوم آیت الله حاج شیخ موسی خوانساری و ابوالزوجة خود مرحوم آیت الله حاج شیخ نعمت الله دامغانی و آیت الله آقای شیخ محمّد حسین تهرانی و آیت الله آقا سیّد علی نوری حاضر شده و از بیانات آنان در فقه و اصول استفاده نمود .

تا این که اهالی محل از حضرت آیت الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانی طی نامة مفصلی اعزام ایشان را برای ارشاد و هدایت مردم خواستار شدند . بنا به امر آن مرحوم مشارالیه به ایران و زادگاه خود ده ملا آمده و چند سالی در آنجا به انجام وظایف دینی و روحی پرداخته و مورد توجه مخصوص مرحوم آیت الله العظمی بروجردی گردید و بنا به ضرورت به تهران مهاجرت نمودند و حدود 25 سال در ناحیة جنوب غربی تهران با اقامة جماعت و ادای وظایف دینی و ترویج امور مذهبی و بحث دروس کتبِ فقهی و اصولی اشتغال داشتند . از آثار ایشان است :

1-     نورالانوار در حالات ائمه اطهار (ع) فارسی در چندین جلد که پایان آن که حالات حضرت ولی عصر (عجل الله فرجه الشریف) است .

2-     نجم المضیئه فی حالات العلماء الشیعه - ستارگان درخشان در حالات علما و بزرگان شیعه در دو جلد فارسی .

3-     فیض القدسی در فضیلت آیه الکرسی و آیات منتخب قرآن و همچنین تأثیر قرائت سور قرآن مجید .

4-      تفسیر سوره مبارکه یوسف علی نبینا و آله و علیه السلام که تا کنون به طبع نرسیده است .

از باقیات الصالحات ایشان است ، فرزند برومند ایشان آقای حاج شیخ محمد رضا نوری که از نجف اشرف مراجعت نموده و پس از اکمال تحصیلات در قم ، فعلاً ساکن تهران هستند .

 

مأخذ : شرح حال مرحوم مؤلف از کتاب گنجینة دانشمندان

 

مقدمه :

صمیمی ترین و گویاترین رابطة نسبی و ملکوتی بین پیامبر (ص) و سبط گرامیش همان جمله ماندگار و تاریخی نبّی اکرم است ، که فرمودند : « حسین از من است و من از حسینم . »

عشق و علاقه به ابی عبداله (ع) مثابه دوست داشتن و عشق به خداوند است ، در این معادله هزاران نکتة لطیف و پر معناست که شرح آن در این مقدمه نمی گنجد . امام حسین (ع) شیرازه کتاب عترت ، ایثار ، فداکاری و معنویت ؛ تبلور نهایت خلوص نیت و سرچشمه همه فضائل و از خود گذشتگی هاست .
اگر نبود عشق خالص و اطاعت محض از قادر متعال و اصلاح در امّت جدش پیامبر (ص) و بیزاری از فاسقان و ستمگران ، چه تحلیلی وجود داشت که آن امام همام ، زن و فرزند جوان و کودک و اقوام و خویشان و اصحاب را به بیابانهای عراق بیاورد .
پاداش این همه ایثار و جان فشانی ها آن شد که در این دنیای پر تلاطم که طوفان های سهمگین آن انسان را به غرقاب تباهی و نابودی می کشاند ، خداوند متعّال سعادت و راه نجات بشریت را تمسک و پایبندی به صراط و مسیر سیّدالشهداء ( ع) قرار داد که هر انسانی اگر بر کشتی عالم پیمای حسین بن علی (ع) سوار شود و از چراغ هدایت او بهره مند گردد به عزت ابدی و سعادت سرمدی و زندگی جاودانه رسیده است .

تا که پرسیدم ز قلبم عشق چیست - در جوابم این چنین گفت و گریست
لیلی و مجنـون فقط افسـانه ایست - عشق در راه حسـین بن عـلی است


برای حقیر باعث مباهات و افتخار است که عنایت الهی و توجه نبّی اکرم (ص) و اهل بیت مکرّمش باعث گردید که یکی از تألیف های مرحوم پدر بزرگوارم را به زیور طبع رسانده و در اختیار دوستان و علاقه مندان اهل بیت عصمت و طهارت قرار دهم و ما توفیقی الّا بالله .



  محمد رضا نوری شاهرودی



آذر ماه سال 1390





 

 

کـل بازديد ها :
١٥٠٩٤٣٢   نفر