اقرؤوا القرآن فان الله تعالي لا يعذّب قلباً وعي القرآن. پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمود: قرآن را بخوانيد، به درستي که خداوند دلي را که قرآن را دريافته عذاب نمي کند. نهج الفصاحه، ص 80، ح 426

 

فرهنگ نیایش و راز استجابت دعا

انسان در فراز و نشیب زندگی و حوادث تلخ و شیرین ، گاهی آن چنان دچار خستگی روح می گردد که با هیچ وسیله مادی آرامش نمی یابد و اگر قدرت قدرتمندان و ثروت ثروتمندان و کلیه وسایل لذت و کامیابی در اختیار او قرار گیرد ، ذره ای از درد روحی و تالمات باطنی او کاسته نمی شود و بهترین دوستان و عزیزترین کسان هم نمی توانند نقطه امیدی در مسیر زندگی او ایجاد کنند ، در این حالت تنها راه درمان و رهایی از عذاب وجدان را انس با محبوب و باز کردن سفره دل نزد معشوق و پناه بردن و سخن گفتن با خالق هستی می بیند ، آدمی از آلودگی و زشتی ها و غبار گناه و عصیان و احساس غم و دل مردگی تنها راه نجات و آرامش خود را در ارتباط با سرچشمه همه خوبی ها و پاکی ها و آفریدگار محبت و صفا و با یاد و عشق به او و حضور در محفل انس آن کردگار یگانه مشاهده می نماید .

چه آرامش و لذتی بالاتر که دست نیاز جان آلوده خویش را در زلال صحبت او تطهیر و روح پر تلاطم خود را با ذکر آن یگانه آرام کند ، دعا فقط درخواست و طلب از پروردگار متعال نیست ، بلکه خواندن محبوب از سوی بنده محب و عاشق است و همرازی و همجواری با او مدهوشی عارفان حق جو است .

وقتی ندای انی قریب را در خلوت مناجات از آن خالق یکتا می شنود که من به بندگان خود نزدیکم ، در  می یابد که در همراهی با ذات متعال فاصله معنایی ندارد و آن مظهر لطف و خوبی ها را در جانش احساس می کند ، پیامبر بزرگ اسلام و اهل بیت بزرگوارش تاکیدات فراوانی در افعال و اقوال نسبت به دعا داشته اند و یاد خدا و صحبت با او را بهترین تطهیر معنوی برای قلب و دل انسان معرفی نموده اند که راز و نیاز با یکتای بی نیاز فقط درخواست حاجت و حل مشکل نیست بلکه دعای واقعی مایه نشاط روح و حیات جان و کلید عطایای الهی و پاک کننده قلب انسان از زنگار گناه و تاریکی هاست .

دعا برای مومنان نوعی معراج روحی و معنوی است که میزان معرفت و توجه قلبی و شناخت انسان باعث قوت این عروج می گردد ، به طوری که دعا مغز و شالوده همه عبادت ها و زمینه اعتراف به بندگی و فقر و عجز انسان پر تلاطم است ، در سوره فرقان خداوند ارزش انسان را به مقدار کیفی دعای او ربط داده است و در آیه 186 سوره بقره موضوع دعا را با زیباترین بیان و لطیف ترین اسلوب برای بندگان خود بازگو می کند که بندگان من از شما (پیامبر) درباره من سوال می کنند ، من نزدیک و قریب به شما هستم ، نکته زیبا و پر معنا که هر عاشقی را بی تاب می کند ، نوع جواب خداوند به بندگان خود است ، می گوید پیامبر ما وقتی بندگانم از من سوال می کنند نمی گوید بگو که من نزدیک هستم ، خودش انسان را به طور مستقیم مورد خطاب قرار می دهد که من نزدیکم ، برای اهل معرفت لذتی بالاتر از این متصور نیست که پیام الهی را مستقیما در جواب سوال از پیامبر اکرم دریافت نماید .

دعا نقش عظیمی در تحول انسان به سوی معرفت و کمال دارد و مشیت الهی بر آن است که در صورت درخواست به سرعت به نیاز دعا کننده جامه استجابت بپوشاند که خداوند ضمانت اجابت را بر خود فرض نموده است و مهربان و رحم کننده است ، بر هر کسی که با وی سخن بگوید و تضرع نماید ، دعا قضا و قدر مبرم و مسلم را هم تغییر می دهد ، قضا و قدری که حتمی بود و باید به انسان برسد اما با یک دعا و درخواست خداوند مسیر آن تغییر می یابد ، همانطوری که در دعای بعد از زیارت ثامن الحج می خوانیم و قضائک المبرم الذی تحجیه بایسر الدعا ، یعنی قضا و قدر مبرم آن خالق یگانه با دعا و درخواست کوچک و آسان بنده پوشیده و مهار می گردد .

 

کـل بازديد ها :
١٥٠٩٤٦٠   نفر